Κόλλα οδοντοστοιχίας: Απαραίτητη; Κλινική αλήθεια.

Η συγκολλητική ουσία οδοντοστοιχίας δεν είναι πάντα απαραίτητη αν οι οδοντοστοιχίες εφαρμόζουν σωστά.

Κάθε εβδομάδα, δεχόμαστε την ίδια ερώτηση. Καθώς κάθονται στην καρέκλα, ένας από τους ασθενείς μας παραπονιέται. Κοιτάζοντας τα χέρια τους, μπορείτε να δείτε ότι έχουν ένα σωληνάριο με κολλώδη κόλλα οδοντοστοιχιών, και η πρώτη τους ερώτηση είναι: Είναι πραγματικά κάτι μόνιμο για μένα που πρέπει να χρησιμοποιώ αυτό;

Για να συνοψίσουμε, η απάντηση είναι σίγουρα όχι. Εννοώ, δεν θα έπρεπε να κολλάτε τα δόντια σας στο στόμα σας μόνο και μόνο για να μπορείτε να φάτε ένα μήλο.

Ωστόσο, η σύνδεση μεταξύ των οδοντοστοιχιών, των ούλων σας και αυτής της συγκολλητικής ουσίας είναι πολύπλοκη. Για πολλά χρόνια, διάφορες πάστες έχουν διαφημιστεί ως ασυναγώνιστες λύσεις για τα χαλαρά δόντια.

Η αλήθεια απέχει πολύ από αυτό. Στην Lema Dental Clinic στην Τουρκία, θεωρούμε τη συγκολλητική ουσία ως μια προσωρινή λύση. Δεν είναι μια μόνιμη απαίτηση. Στην πραγματικότητα, αν αντιμετωπίζετε τα ακόλουθα, τότε η πάστα απλώς καλύπτει ένα πιο σοβαρό πρόβλημα:

• Πρέπει να καταφεύγετε στην εφαρμογή συγκολλητικής ουσίας περισσότερο από μία φορά την ημέρα για να κρατήσετε τα δόντια σας στη θέση τους.
• Έχετε αλλάξει τη διατροφή σας για να αποφύγετε σκληρές, τραγανές τροφές.
• Έχετε πονεμένα, ερεθισμένα ούλα στο τέλος της ημέρας.

Ο Σκοπός των Οδοντοστοιχιών

Φανταστείτε μια παραδοσιακή άνω οδοντοστοιχία ως μια βεντούζα πιεσμένη σε γυαλί. Ο ουρανίσκος σας είναι μια μεγάλη, σταθερή περιοχή. Ένα πολύ λεπτό στρώμα του φυσικού σας σάλιου λειτουργεί ως σφράγιση. Όταν μια οδοντοστοιχία ταιριάζει ακριβώς στην ανατομία σας, η φυσική αναρρόφηση είναι πολύ ισχυρή.

Οι κάτω οδοντοστοιχίες είναι διαφορετική υπόθεση. Η κάτω γνάθος μοιάζει με λεπτό πέταλο. Η γλώσσα, τα μάγουλα και τα χείλη κινούνται συνεχώς γύρω της. Δεν υπάρχει μεγάλος ουρανίσκος για να δημιουργήσει την αναρρόφηση που απαιτείται για να παραμείνει η οδοντοστοιχία στη θέση της.

Το ερώτημα είναι: γιατί τόσοι πολλοί ασθενείς εξαρτώνται από τις συγκολλητικές ουσίες αν η φυσική σφράγιση προορίζεται να λειτουργεί;

Μια νέα προσθετική πρέπει να εφαρμόζει καλά. Η πάστα μπορεί να χρησιμοποιηθεί στα αρχικά στάδια για ενθάρρυνση. Δίνει αυτοπεποίθηση όσο οι μύες του προσώπου συνηθίζουν την πλαστική βάση. Μετά από αυτή την περίοδο, μια καλά εφαρμοσμένη οδοντοστοιχία δεν χρειάζεται καμία πάστα.

Πιθανές Αρνητικές Επιπτώσεις της Μακροχρόνιας Χρήσης Συγκολλητικής Ουσίας

Αυτό είναι ένα συνηθισμένο σενάριο στην κλινική μας. Οι ασθενείς χρησιμοποιούν αρχικά μια μικρή ποσότητα πάστας. Ο χρόνος περνά, και συνεχίζουν να εφαρμόζουν παχιές, βαριές λωρίδες συγκολλητικής ουσίας τρεις φορές την ημέρα.

Υποθέτουν ότι η πλαστική οδοντοστοιχία μικραίνει. Αλλά αυτό που μικραίνει είναι το οστό.

Ο Καθηγητής Δρ. Coşkun Yıldız συχνά συγκρίνει την ανθρώπινη γνάθο με τα θεμέλια ενός κτιρίου. Οι φυσικές ρίζες των δοντιών είναι σαν κολώνες. Όσο αυτές οι κολώνες είναι βαθιά ριζωμένες, το οστό παραμένει πυκνό και ισχυρό.

Ωστόσο, μόλις αφαιρεθούν τα δόντια, η λειτουργία του οστού χάνεται. Το σώμα σταματά την παροχή ασβεστίου στην γνάθο. Κυριολεκτικά συμβαίνει απορρόφηση οστού. Είναι το λιώσιμο του οστού.

Με τη μείωση του μεγέθους του οστού, η οδοντοστοιχία θα χαλαρώσει. Ο ασθενής χρησιμοποιεί φυσικά περισσότερη συγκολλητική ουσία για να καλύψει το κενό που δημιουργείται μεταξύ της πλαστικής οδοντοστοιχίας και των συρρικνούμενων ούλων. Η πάστα καλύπτει την απώλεια οστού που πάντα εξελίσσεται.

Το Σημείο που η Πάστα Δεν Λειτουργεί Πλέον

Τελικά, θα φτάσετε στο σημείο όπου η κάτω οδοντοστοιχία δεν μπορεί να συγκρατηθεί στη θέση της με οποιαδήποτε ποσότητα συγκολλητικής ουσίας. Οι ασθενείς δεν τολμούν πλέον να φάνε μπριζόλα. Μιλούν διαφορετικά. Δεν γελάνε δυνατά δημόσια μήπως πέσουν τα δόντια τους.

Κάθε μέρα, η Οδοντίατρος Polen Akkılıç και η ομάδα της σας υπενθυμίζουν ότι δεν χρειάζεται να ζείτε έτσι. Αν οι παραδοσιακές οδοντοστοιχίες σταματήσουν να λειτουργούν, στρέφουμε τη συζήτηση από τις πάστες σε δομικές επιλογές.

Εδώ είναι η εισαγωγή στην καλύτερη οδοντική αποκατάσταση σήμερα: οι υποστηριζόμενες από εμφυτεύματα υπερπροσθετικές.

Ακόμα Πιο Ισχυρά Θεμέλια

Οι υπερπροσθετικές είναι μια εντελώς διαφορετική έννοια από τις παραδοσιακές οδοντοστοιχίες, οι οποίες απλώς ακουμπούν στα ούλα. Αντιθέτως, αυτός ο τύπος οδοντικής συσκευής κλείνει μαζί με τα εμφυτεύματα τιτανίου που εισάγονται στην γνάθο.

Μόνο αν το οστό έχει μειωθεί σημαντικά λόγω της διαδικασίας απορρόφησης, καταφεύγουμε σε οστική ανάπλαση με πολύ ακριβή τρόπο. Ομοίως, οι εσωτερικές ευαίσθητες δομές διαχειρίζονται πολύ προσεκτικά· π.χ., η ανύψωση της μεμβράνης του ιγμορείου γίνεται τόσο απαλά όσο το ξεφλούδισμα ενός αυγού. Μόλις τα εμφυτεύματα επουλωθούν και ενσωματωθούν στο οστό, η οδοντοστοιχία θα κλειδώσει στη θέση της χωρίς τη χρήση πάστας. Καμία πάστα. Καμία κίνηση. Καμία ανησυχία.

Πώς να Επιλέξετε Μεταξύ Διαφορετικών Λύσεων

Εδώ είναι μερικές πληροφορίες που θα σας βοηθήσουν να αποφασίσετε. Θα ξεκινήσουμε αναλύοντας τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα τόσο των συμβατικών οδοντοστοιχιών με συγκολλητικές ουσίες όσο και της υποστηριζόμενης από εμφυτεύματα προσέγγισης που εφαρμόζουμε καθημερινά.

Συχνές Ερωτήσεις

Είναι ασφαλές να καταπίνετε λίγη συγκολλητική ουσία οδοντοστοιχίας κάθε μέρα;

Μια μικρή ποσότητα που καταπίνεται κατά λάθος δεν θα σας βλάψει. Οι περισσότερες σύγχρονες πάστες είναι απαλλαγμένες από τοξίνες και επίσης χωρίς ψευδάργυρο. Ωστόσο, αν η πάστα στάζει συνεχώς στον λαιμό σας, τότε η οδοντική σας συσκευή δεν εφαρμόζει σωστά. Θα διορθώσουμε την εφαρμογή, όχι θα προσθέσουμε περισσότερη πάστα.

Γιατί η κάτω οδοντοστοιχία μου επιπλέει πάντα, ακόμα και με πολλή πάστα;

Η ανατομία της κάτω γνάθου είναι, ειλικρινά, εντελώς διαφορετική από αυτή της άνω γνάθου. Η γλώσσα και τα μάγουλά σας είναι μυώδη και πραγματικά διεκδικούν τον χώρο. Η συγκολλητική ουσία ξεπλένεται επίσης από το σάλιο αρκετά γρήγορα. Αυτό ακριβώς εξηγεί γιατί συνιστούμε την τοποθέτηση εμφυτευμάτων ώστε η κάτω οδοντοστοιχία να μπορεί να κουμπώσει με ασφάλεια.

Μπορώ να αποκτήσω υπερπροσθετικές υποστηριζόμενες από εμφυτεύματα αν φοράω συμβατικές για 10 χρόνια;

Σίγουρα, ναι. Πιθανότατα έχετε υποστεί κάποια απώλεια οστού τα τελευταία 10 χρόνια. Ακόμα κι έτσι, δεν έχετε ξεμείνει από επιλογές μόνο γι’ αυτό. Στην Lema Dental Clinic, χτίζουμε συχνά τα θεμέλια χρησιμοποιώντας τεχνικές οστικής ανάπλασης πριν την τοποθέτηση εμφυτευμάτων.

Πόσο διαρκεί η μετάβαση σε υπερπροσθετικές υποστηριζόμενες από εμφυτεύματα στην Τουρκία;

Μια διαδικασία δύο επισκέψεων είναι ο κανόνας. Τοποθετούμε απαλά τα εμφυτεύματα τιτανίου την πρώτη ημέρα. Θα πρέπει να φοράτε μια προσωρινή οδοντοστοιχία για τους επόμενους 3-4 μήνες, ενώ το οστό σας ενσωματώνεται στο τιτάνιο. Στο επόμενο ταξίδι, είμαστε έτοιμοι να σας δώσουμε τα τελικά, ειδικά κατασκευασμένα δόντια σας.

Θα χρειαστώ ποτέ ξανά συγκολλητική ουσία μετά την τοποθέτηση εμφυτευμάτων;

Καθόλου. Αυτή είναι η πραγματική γοητεία αυτής της λύσης. Τα εξαρτήματα των εμφυτευμάτων είναι σαν αυτά τα βαριά μεταλλικά κουμπιά στα χειμωνιάτικα παλτό. Μόλις ακούσετε το κλικ, σημαίνει ότι έχει κλειδώσει για τα καλά.

Ακαδημαϊκές Αναφορές

1. Adell, R., Lekholm, U., Rockler, B., & Brånemark, P. I. (1981). A 15-year study of osseointegrated implants in the treatment of the edentulous jaw. International Journal of Oral Surgery, 10(6), 387-416.
2. Awad, M. A., Lund, J. P., Dufresne, E., & Feine, J. S. (2003). Comparing the efficacy of mandibular implant-retained overdentures and conventional dentures among middle-aged edentulous patients: satisfaction and functional assessment. International Journal of Prosthodontics, 16(2), 117-122.
3. Feine, J. S., Carlsson, G. E., Awad, M. A., Chehade, A., Duncan, W. J., Gizani, S., … & Thomason, J. M. (2002). The McGill consensus statement on overdentures. Mandibular two-implant overdentures as first choice standard of care for edentulous patients. Gerodontology, 19(1), 3-4.
4. Kapur, K. K. (1967). A clinical evaluation of denture adhesives. Journal of Prosthetic Dentistry, 18(6), 550-558.
5. Thomason, J. M., Kelly, S. A., Bendkowski, A., & Ellis, J. S. (2012). Two implant-retained overdentures—a review of the literature supporting the McGill and York consensus statements. Journal of Dentistry, 40(1), 22-34.